Daliśmy sobie głowy posypać popiołem. Przypomnieliśmy sobie, że z prochu powstaliśmy i w proch się obrócimy. Usłyszeliśmy wezwanie do nawrócenia i wiary w Ewangelię.
Rozpoczęliśmy Wielki Post. Niech będzie to czas otwarcia serca w modlitwie dla Boga, otwarcia na drugiego człowieka, jak o tym mówi Ewangelia wspominając o jałmużnie. Niech będzie to czas postanowień czyli wejścia na drogę pokuty i ascezy.
Modlitwa, jałmużna i post – doskonalenie relacji z Bogiem, drugim człowiekiem i z samym sobą.
Jakie postanowienia? Trudne i przemodlone. Jeśli podejmujemy jakąś praktykę pokutną, dla samego wyrzeczenia, żeby sprawdzić samego siebie oraz swoją silną wolę, wtedy możemy oddalać się od tego, co ziemskie, ale niezbyt przybliży nas to do Boga. Dlaczego? Będzie to płytkie, niepodparte żadnymi wyższymi motywacjami. Można więc nazwać to wyrzeczenie egoistycznym, skupiamy się w nim wyłącznie na nas samych, nie przekraczamy bariery własnego JA. Poza tym może nawet oddalić od Boga. Bo Pan Bóg jest dla nas siłą, On nam pomaga przemieniać się. Jeśli będziemy liczyć na zwycięstwo tylko dzięki sobie, bez odniesienia do Pana Boga, bez modlitwy o Jego pomoc, to dodatkowo możemy wpaść w pychę.